Liesbet | Motherhood

mama, blog, mwordmag, twinning, shoes, sneakers, love, mother, daughter, grief, letting-go, sorrow, sadness, matching, outfits, twinning

This blog and other social media channels (like my Instagram and Facebook-pages), have been quite off my mind, lately. Far away, somewhere way down my priority list. All the things that happened this last month -my mom being ill, the destroying diagnosis and her death two weeks ago- have hit me hard…in a way that I would never have imagined. Life has been like a very bad movie, where I was desperate, so so desperate,  for a happy end. Instead, it ended the worst way possible, and now I am left with so much sadness, grief and sorrow. A sorrow that was unknown to me before, and will be with me for the rest of my life from now on. I look for my mom in everyone and everything…I read her old text messages over and over.  I find pieces of her in my photo archives and old video’s. The phone rings and I think for a second it’s her. I hear the front door, and I briefly believe she stops by for a visit. I know it’s not true, my mind playing tricks on me. And I end up with a very heavy and broken heart. She passed away and I felt my world collapse, the air sucked from my lungs. Wondering how to move on…

But this story can not be about sadness alone. It will also be about joy. The joy of having had my mom in my life, a true rolemodel, someone that was so beautiful, both inside and out. She thought me everything I know, including the most difficult job in the world: motherhood. If I can be only half as good a mother as my mom always was, that would be my greatest achievement, because she was the best of the best. Always putting her family first, taking care of everyone and everything. She was the proudest mother and grandmother, overflowing with unconditional love.

She was also the most stylish grandmother around, always doting the latest fashion. And young…she was so young, still, just turned 60. I try to hold her close by wearing her clothes, her shoes, bags and jewelry, and I wear them with pride.

Now if only she could teach me how to let her go…

Forever in my heart. May you rest in peace, mama.

 

For this photoseries, my oldest girl and I wear matching shoes from our favorite store Hippeschoentjes.

 

Deze blog en andere social media-kanalen, zoals mijn Instagram en Facebook-pagina’s, zijn een tijdje uit mijn gedachten geweest. Ergens ver weg, helemaal onderaan mijn prioriteiten-lijstje. Alles wat de laatste weken is gebeurd -mijn mama die heel erg ziek werd, de vernietigende diagnose, haar snelle dood- heeft mijn wereld helemaal door elkaar geschud, op een manier die ik nooit voor mogelijk had geacht. We speelden mee in een slechte film, en ik was wanhopig, zo wanhopig voor een happy end. De film kon echter niet dramatischer eindigen, en nu blijf ik achter met zoveel verdriet en droefheid. Een verdriet dat tot nu toe onbekend was voor mij, maar vanaf nu altijd een deel van mijn leven zal uitmaken.

Ik zoek mijn mama in alles en iedereen…Ik lees haar sms’jes opnieuw en opnieuw. Ik vind stukjes van haar in mijn foto-archieven en oude video’s. Mijn telefoon gaat en ik denk eventjes dat zij het is. Of ik hoor de voordeur en in een flits verwacht ik dat zij binnenwandelt. Ik weet wel dat dat allemaal niet kan, dat ik mezelf voor de gek houd. Haar sterfte heeft mijn hart onherroepelijk gebroken en soms voelt het alsof ik geen lucht meer krijg. Elke dag vraag ik me af hoe ik verder moet zonder haar…

Maar dit verhaal kan niet alleen droevig zijn. Integendeel, het is ook een verhaal van vreugde. De vreugde van haar in mijn leven gehad te hebben, een echt voorbeeld, iemand zo mooi – vanbinnen en vanbuiten. Mijn mama leerde me alles, ook de moeilijkste job die bestaat: moederschap. Als ik als mama half zo goed ben als zij, ben ik blij…want zij was de allerbeste. Familie kwam altijd eerst. Ze zorgde voor alles en iedereen. Ze was de meest zorgzame, trotse moeder en grootmoeder. Met een overvloed aan onvoorwaardelijke liefde, altijd.

Ik ken ook geen oma die zo stijlvol was als zij. Altijd gehuld in de laatste mode, een pronte madame. En jong, ze was net 60 geworden. Ik probeer haar dicht bij me te houden door iets van haar aan te doen: een kledingstuk, een juweeltje, haar schoenen, een tas…en ik draag het met trots.

Ze zou me nu nog één ding moeten leren: hoe ik haar kan loslaten…

Voor altijd in mijn hart. Rust zacht, mama.

 

Voor deze fotoreeks dragen mijn dochtertje en ik dezelfde sneakers van onze favoriete shop Hippeschoentjes

mama, blog, mwordmag, twinning, shoes, sneakers, love, mother, daughter, grief, letting-go, sorrow, sadness, matching, outfits, twinning mama, blog, mwordmag, twinning, shoes, sneakers, love, mother, daughter, grief, letting-go, sorrow, sadness, matching, outfits, twinning mama, blog, mwordmag, twinning, shoes, sneakers, love, mother, daughter, grief, letting-go, sorrow, sadness, matching, outfits, twinning mama, blog, mwordmag, twinning, shoes, sneakers, love, mother, daughter, grief, letting-go, sorrow, sadness, matching, outfits, twinning mama, blog, mwordmag, twinning, shoes, sneakers, love, mother, daughter, grief, letting-go, sorrow, sadness, matching, outfits, twinning mama, blog, mwordmag, twinning, shoes, sneakers, love, mother, daughter, grief, letting-go, sorrow, sadness, matching, outfits, twinning

Credits —

Hippeschoentjes

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

1 Comments

  1. Dat heb je mooi verwoord, Liesbet. Veel sterkte!

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Anti SPAM: Los op: *